Yüzyıllar boyunca bir görgü kuralı olan giyim, insanoğlunun üzerinde inanılmaz etkisi olan bizleri keyiflendirdiği gibi ayrıcalıklı kılan bir özellik olarak süregelmiştir.
İnsanlar için güzel giyinmek derin bir moral kaynağıdır. Nurdağlılar,dünyanın değişen düzenine ayak uydurabilmiş ve bu günlere bünyesinde barındırdığı geleneğiyle, gelişime duyarlı oluşuyla gelebilmiştir.
Mahalli kıyafetlerimizden bazıları şunlardır:
Tuman: Beyaz hassa ve kake bezinden yapılan, ayak kemiklerine kadar uzanan balakları ve uçları elle işlenen bir giysidir.
Fistan (Fıstan): Bütün köylerimizde kadınların karakteristik giyim tarzının önemli bir parçasıdır. Model olarak, yuvarlak yaka, 20 cm'lik bir yırtmaç ve ayak bileklerine kadar uzanan düz kesimden oluşur. Üzeri desenli olanları da vardır.
Cepken: Özel kumaş üzerine çeşitli motifler işlenerek yapılan bir kıyafettir.
Terlik (tellik): Beyaz kumaş üzerine kirpi okuyla delik açarak, renkli ibrişim ipliği ile zarife işlediği, eskiden genç erkeklerin, günümüzde ise milli folklor ekik elemanlarının başlarına giydikleri bir giysidir.
Palto: Gocuk adı da verilir. İçi genellikle tüylüdür. Renk olarak haki ve gri rengi tercih edilir.
Puşu: Özel kumaştan dokunan, renk ve dokunuşuna göre çeşitli adlar alan, erkek ve kadınların başlarına bağladıkları bir giysidir.
Köynek: Beyaz kumaş üzerine kirpi okuyla delikler açılarak renkli ibrişim iplikleri ile çeşitli motifler işlenen bir giysidir. Düz kesimli ve dizin altına kadar uzundur.
Kuşak: Özel kumaştan yapılarak bele bağlanan kumaşlar, dokunuşuna ve iplik durumuna göre adlandırılır. 30-40 cm genişliğindedir.
Mest (mes): Tek kat deriden yapılan ve kışın düz model lastik ayakkabının içine giyilir. Siyah renk tercih edilir.
Şalvar (don yumaklık): Her kumaştan yapılan balak kısmı dar, ortası bol, iç lastik kemerli bir giysi türüdür.
Don: Bol paçalı ayak bileklerinde büzgü olan tek düğmeli bir iç giysidir. Kesinlikle görülmez. Bölgemizde külota da don denmektedir.
Uçkur: Patiskadan dokunarak şalvara takılan, kemer görevini gören iç kemerdir.
Çorap: Kadınların doğacak yavrusu için örerek işlediği ayağa giyilen bir giysidir. Nurdağı'nda bu giysiye patik te denir.
Yelek: Elbise üzerine giyilen sırmalı, düğmeli ve oldukça süslü olan kumaş giysidir.
Ahmediye: Kadınların kullandığı koyu turuncu renkli bir başörtüsüdür.
Önlük: Kadınların iş yaparken belden aşağı taktıkları, elbiselerini koruyan bir çeşit giysi türüdür. İşlemeli olanları da vardır.
Kundura: Deriden yapılan düz bağcıklı veya bağcıksız, genellikle 3 cm yükseklikte bir topuğa sahip çeşitli renkleri olan bir çeşit ayakkabıdır.
Habhab (takunya): Tahtadan yapılan üzeri lastikli genellikle camide abdest alırken kullanılan bir çeşit ayakkabıdır.
Kadın Ziynet Eşyaları: Nurdağı halkı ziynet eşyalarını giyimi tamamlayıcı aksesuar olarak gördüğünden her giysiyi tamamlayıcı ziynet takısı kullanır. Genellikle set olayı çok yaygındır. Set denildiği zaman kolye, bilezik, yüzük, gerdanlık ve küpe akla gelir.
Altın:
a) Beşi Birlik: Beş altının birleşik bir figür oluşumundan meydana gelen boyun takısıdır.
b) Bilezik: Hasır bilezik, mercimek.
c) İsimlik: İsimlerin baş harfinden oluşan takıdır.
d) Kordon: 1-3 m. boyunda zincir işi olan bel takısıdır.
Erkek Ziynet Eşyaları: Günümüz erkeği ziynete pek önem vermesede eskilerde saat ve köstek başta gelirdi. Köstek genellikle gümüş olup, tahminen 50 cm. boyunda 5-6 kat zincirden oluşurdu. Saatler kapaklı ve anahtarlıydı. Saat anahtarı kösteğe bağlı olarak yelek cebinin yanında sallanırdı. Saatin ipekli kumaştan yapılmış ve üzeri motifli bir de kabı bulunurdu
